جاپن

-هِی،زود باش دیرمون شد.چیکار میکنی؟اگه به موقع نرسیم چی؟ آخرسر کاردستمون میدی...

این صدای دوستم بود که تشری به من زد ومن به خودم آمدم.حواسم پرت چیز دیگری بود واصلا به این فکر نمی کردم که داریم به یک مسافرت مهم می رویم وممکن است دیرشود.

به گذشته ای فکر می کردم که چقدر سخت گذشته بود.گذشته ای که الآن برای خیلی ها حال است ودر آن زندگی می کنند.

به آن همه فقر وتنگدستی،آن همه کارگری و دستفروشی در خیابان ها فکر می کردم.برای بچه ای مثل که اندامی لاغر ونحیف داشتم.

در زمان کارگری اوستایی داشتم وچقدر بد عنق بود.با آن موهای تنکش وسبیل کلفتش تمام وقت مشغول غرزدن ودعوا کردن بود.باری نشد که مرا تشویق کند.حتی گاهی مرا می زدو هنوز هم یادم است یکبار که دیر سرِکار رفتم وآنچنان کتکی خوردم که کارم به بیمارستان کشید و...بگذریم.

بعد از آن همه سختی حالا به این جا رسیده بودم.البته هنوز بیشتر هم همسالان من همانطور مانده اند وحتی فرزندانشان هم همین طور هستند.اصلا نمی دانم چرا بیشتر مردم این طوری هستند.

-زود باش تا طیاره نپریده.

این را حسن علی گفت ومن هم سریع خودم را به او رساندم و باهم راه افتادیم به سمت فرودگاه.حسن علی دوست قدیمی من است واز همان دوران باهم بزرگ شده ایم.

در راه فرودگاه سوار تاکسی شدیم.یکی از این مردهای فضول که باید از همه چیز خبرا دار شوند هم پیش ما نشست.از حرف های ما فهمید می خواهیم جایی برویم شروع کرد که:

-به سلامتی کجا میخواید برید؟ ومن بی اعتنا گفتم:جاپن.

باز ادامه داد که:چجوری میرید؟چند نفرین؟کی بر میگردین؟معلومه وضعتون خیلی خوبه که توی این دوره و زمونه دارین میرین جاپن،نه؟

حسن علی عصبانی شد ولی نگذاشتم چیزی بگوید وخودم طوری مرد را دست به سر کردم. ول کن هم نبود.

به فرودگاه رسیدیم.بعد از دادن بلیط و کنترل آن سوار طیاره شدیم.

شکر خدا در طیاره کسی پیش ما ننشست که مخ مارا بخورد. من وحسن علی کنار هم نشستیم.

چند جوان فوکلی بودند که پشت لبشان تازه سبز شده بود.باهم چیزی می گفتند وباصدای بلند می خندیدند.

خانواده ای رادیدم که سرووضع خوبی نداشتند.زنی بود جوان که بچه ای به بغل داشت.از وضعیت مرد هم میشد فهمید که یک خانواده روستایی هستند واحتمالا هم کم بضاعت.وبا لهجه ای که من متوجه نمیشدم باهم صحبت می کردند.به نظرم بچه مریض بود وآن ها باهزار دردسر وبا از نان شب زدن ها میخواستند اورا برای معالجه به جاپن ببرند.کمی دلم سوخت.

درراه با حسن علی درباره کارهایمان مشورت کردم و او می گفت:

-برای چی داریم میریم جاپن؟مگه اونجا چی هست؟فقط داریم پول و وقتمون رو هدر میکنیم،فایده نداره...

من به نق زدن هایش عادت دارم .با این حال خیلی خوش قلب و دوست داشتنی است.

...و رسیدیم جاپن.کشوری که چند بار در کودکی اسمش را شنیده بودم و از همان موقع آرزو داشتم به آنجا بروم.

ما برای انجام کاری وبرای بستن قراردادی با یک شرکت جاپنی به آنجا رفته بودیم.بیرون فرودگاه نماینده شرکت منتظر ما بود. باتمام تشریفات استقبال کرد ومارا برای اطراق به یک هتل برد.

به شهری رفته بودیم که اسمش را توکیو می گفتند.شهری بسیار زیبا. شهری که سراسر آن چراغانی بود وسراسر آن از تمیزی برق می زد و...

در آنجا خیلی از کارهارا ماشین ها انجام می دادند وحتی نظافت شهر هم به عهده ماشین ها بود.به حسن علی گفتم:سوپور هایشان هم خوشبخت هستند وکار نمی کنند.لبخندی زد.

به همراه دیلماجمان ونماینده شرکت کمی در شهر گشتیم.

نماینده شرکت شخصی بود خنده رو وباچشم های ریز که مدام لبخندهای ریزی می زد.

برایمان از جاپن گفت.از چگونه زندگی کردنشان.از این که طبق قانون کسی حق ندارد از بچه ها کار بکشد.از این که فقیر خیلی کم است. و اینکه مردم کار زیادی نمی کنند وبیشتر فکرشان را به کار می گیرند.وشاید هم می خواست دل مارا بسوزاند که این گونه حرف می زد...

شب شده بود.به هتل برگشتیم تا فردا به شرکت برویم.

فرداصبح به سمت کارخانه حرکت کردیم.کارخانه ای بود بزرگ و زیبا.

بعداز بازدید و کمی صحبت قرارداد بستیم.صحبت های اصلی را دفعه قبل که آنها آمده بوند کرده بودیم.

کارمان تمام شد ولی فقط برای کار نیامده بودیم.چند روزی هم برای تفریح در توکیو ماندیم.

در آنجا چیز های زیادی دیدیم وچیزهای زیادی ندیدیم.

در آن چند روز کودکی رابا لباس های خاکی وصورت آفتاب سوخته ندیدیم. جوانی را ندیدیم که خسته از کار و زندگی باشد وپیری را ندیدیم که در سن پیری به جایی نرسیده باشد ونا امید از زندگی، چشمش به دست دیگران باشد.

بعد از آنکه مدتی در آنجا بودیم و به ما خوش می گذشت،وقت بازگشت شده بود ودل تنگ وطن شده بودیم.

به فرودگاه رفتیم و باهمان تشریفات خسته کننده مارا سوار طیاره کردند. در راه برگشت من و حسن علی چند کلمه ای بیشتر صحبت نکردیم.

چیز هایی از ذهنم می گذشت.

این که چرا باید جاپنی ها این قدر خوش بگذرانند و ما...

به آن ضربه اوستا فکر می کردم مرا راهی بیمارستان کرد وآن قانون جاپنی ها که کسی نمی تواند بچه هارا به کار بگیرد.

به مردمی که تمام تلاششان برای زنده ماندن و گرسنه نماندن است. به زنی که بچه مریضش را بغل کرده بود و با هزار بدبختی اورا تا آن سر دنیا می کشاند که درمانش کنند.

به جوانانی که از کودکی شروع به کار کرده اند وتا آخر عمر هم همانطور کار خواهند کرد بدون اینکه فایده ای داشته باشد.و به جوانان جاپنی که در مدرسه نشسته بودند و هر کدام به هین فکر می کردند که چگونه اتم را بشکافند و به اینکه ...

شاید حسن علی هم به همین چیز ها فکر می کرد که حرفی  نمی زد و چیزی نمی گفت.

والسلام

A.h.hkh         90/3/11

| پنجشنبه دوازدهم خرداد 1390 | 12:22 | ســـــعـــیــد| |